Het was een wisselend bewolkte dag. Ik liep in de de passage van het Rijksmuseum. Als de zon scheen viel er mooi licht naar beneden door de grote ramen, als het bewolkt was werd het weer donker. Het wachten was op een moment dat het zonlicht weer tevoorschijn kwam. Opeens kwam deze dame vlak voor mijn camera staan, precies in het straaltje zonlicht wat tussen de wolken door piepte. Haar houding, haar witte bril in combinatie met haar witte jas spraken mij meteen aan. Ze leek te kijken waar ze heen moest. Haar vriend staat nog in de schaduw en kijkt naar haar. Ze ziet mij helemaal niet staan. De oudere dame in de achtergrond ziet mij overduidelijk wel en haar verbaasde blik maakt het plaatje af voor mij.